Blog 1 

Tien december 2018.

Nietsvermoedend naar de huisarts…

Vandaag precies 4 weken geleden op twaalf november ging ik maar even voor de zekerheid naar de huisarts i.v.m. een opgezette buik. Ik dacht dat het een verschijnsel zou zijn van beginnende overgangsklachten. Maar niets is wat het lijkt… De huisarts voelde duidelijk een zwelling en zou het nog dezelfde middag overleggen met mijn internist of een vervanger. Zij zou mij nog dezelfde middag hierover bellen. Toen ik uit de spreekkamer liep, pakte ik mijn jas en liep gelijk naar buiten. Buiten stond ik even roerloos voor mij uit te staren… En drong het steeds meer tot mij door dat dit wel eens niet goed zou kunnen zijn. 🤔 Ik hoorde later dat ik de volgende dag een echo kreeg in het ziekenhuis en nog even de verwijzing daarvoor moest ophalen bij de huisarts.

Wachten op de uitslag van de huisarts…

Tja, wat zou het zijn? Van alles spookte er door mijn hoofd. Misschien is het een vleesboom, of ben ik zwanger, maar het kan ook kanker zijn. Nee, niet weer, dacht ik! Ik was net weer lekker bezig met de afwerking aan mijn boek, wat een tijdje stil was blijven staan. En stond ook volop in het leven met plannen voor de toekomst.

In het begin van de middag belde ik maar eens naar de assistente van de huisarts voor de uitslag. Zij vertelde dat ik straks nog gebeld zou worden door de huisarts zelf daarover. Dus weer wachten… Slopend, die onzekerheid! Alles liever dan kanker.

 

Blog 2

Veertien december 2018.

Hartverwarmend…

Precies vier weken geleden had ik vanavond een hele fijne, geruststellende en bemoedigende avond. Ik had twee dagen ervoor de uitslag van de huisarts ontvangen. Zij vertelde dat het een gezwel van 20 x 20 x 10 cm was. Als het uit de eierstok zou komen, zou het goedaardig zijn. Dit moest eerst verder onderzocht worden en daarom had ik op deze dag, die toch zo prettig ten einde liep, een afspraak bij de internist gehad. De internist was er niet gerust op en daarom zou er doorverwijzing komen naar gynaecoloog en een oproep komen voor een ct-scan. Het was een erg drukke dag. Ik was op deze ochtend al om vier uur wakker en kon niet meer goed in slaap komen. Daarnaast moest ik er ook vroeg uit, want had nog een korte vroege dienst op mijn werk. In de middag dus naar de internist en zou ’s avonds muziekbegeleiding verzorgen bij ‘Avond van gebed’. Ondanks mijn vermoeidheid ging ik toch met mijn gitaar die kant op. Tijdens het zingen en spelen ontving ik toch wel wat troost en rust in mijn situatie van dat moment. Enkele mensen wisten van mijn situatie af. Aan het eind van deze avond hebben al deze mensen voor mij gebeden 🙏 in de vorm van een kringgebed. Ik zat op een stoel en iedereen stond om mij heen. Ik had een hand op mijn linkerschouder en later ook op mijn rechterschouder. Het was erg ontroerend en hartverwarmend. Na afloop nog wat nagepraat en toen naar huis. Ik voelde me op de terugweg in de auto zo ontzettend krachtig 💪 ineens, het leek wel of ik alles aan kon… Dat was zo bijzonder! De volgende dag mocht ik nog de vruchten daarvan plukken. Later op deze dag begon ik mij wel weer wat zorgen te maken.

Zingen…

Gelukkig had ik de dag daarna een optreden staan samen met mijn gospelkoor. Heerlijke nummers, met prachtige bemoedigende teksten. Daarnaast pasten de liederen van de samenzang ook mooi bij het geheel en aan mijn situatie. Deze avond zal ik ook niet snel vergeten. Ik vind het zo heerlijk om te zingen, het is een uiting van mijn gevoel. Het geeft me kracht en dan voel ik me gedragen…

 

Blog 3

Drieëntwintig december 2018.

Opluchting…

Het is alweer een aantal weken geleden dat ik erg nerveus 😨 was op weg naar het ziekenhuis. Ik had een afspraak voor de scan en bij de gynaecoloog. Tijdens het onderzoek bij de gynaecoloog werd verteld dat ze naast het gezwel verder geen afwijkingen zag. Het zag er naar uit dat het goedaardig is. Dit kon ze alleen niet met alle zekerheid zeggen. Ze ging het nog in breder teamverband overleggen en dan zou ik eind van de middag hierover gebeld worden. Hierna viel er al wel een hele last van mij af…😌

Dankbaar…

Later werd bevestigd dat het allemaal goedaardig lijkt te zijn. Ik was zo blij en dankbaar! In de week die volgde had ik een afspraak voor de uitslag bij de internist. Er waren geen uitzaaiingen geconstateerd. De internist heeft mijn geval nu volledig overgegeven aan de gynaecoloog. Inmiddels heb ik ook al pre-operatieve gesprekken gehad en een bezoek gebracht bij een arts gynaecoloog. Tijdens dit bezoek heeft hij uitgelegd wat op de scan te zien is. Het is een groot gezwel in de rechter eierstok. Ik schrok wel van de foto! 😮 Een grote zwarte vlek die mijn buik vult. Het drukt mijn longen in. En begrijp nu ook wel dat ik me niet aanstel als ik er last van heb.

Moedeloos…

De laatste tijd is er veel op mij af gekomen. Hoewel ik heel blij ben dat het er allemaal goed uit ziet, zie ik als een berg op tegen de grote buikoperatie. Inmiddels ook besloten om mijn linker eierstok gelijk preventief te laten verwijderen. Twee boeken over overgang liggen al klaar om gelezen te worden om me daar op voor te kunnen bereiden. Het was erg lang wachten op de operatiedatum. De wachttijd was drie weken, maar dan zou ik in de afgelopen week al op de operatietafel hadden moeten liggen. Ik heb gebeld naar de poli voor een bel afspraak met de ok-planning. Met al deze gebroken weken rond kerst is het erg druk, werd mij verteld. En zou een week van tevoren gebeld worden. Ik werd er erg moedeloos van in de afgelopen week. 😖 Mijn geduld raakte op. Ik wilde weten waar ik aan toe was. Die onzekerheid zonder operatiedatum was een kwelling voor mij.

Blog 4

Achtien februari 2019

Come back…

Inmiddels zitten we alweer in de tweede maand van het nieuwe jaar. Veel gebeurtenissen hebben zich afgespeeld in de laatste maanden. Ik heb erg veel pijn gehad en de eerste weken na de operatie had ik erg weinig energie. 😩 Mijn hoofd stond dus ook totaal niet naar het bloggen. Maar ik ben er nu weer, na een hele ervaring rijker. Ik ben heel blij dat ik dit achter de rug heb en weer vooruit kan en mag kijken. Na alles wat zich heeft afgespeeld ben ik me opnieuw bewust geworden wat nu echt waardevol is in het leven. Het heeft me opnieuw stil gezet.

Spaans benauwd…

Op tweede kerstdag 2018 ’s avonds kreeg ik erg hevige pijn. De nacht voordat ik de poli had gebeld had ik ook al erge pijn gehad. Ik wist niet dat het nog erger kon. Maar daar ben ik dus wel achter gekomen. De dag na tweede kerstdag opnieuw de poli gebeld. Toen kreeg ik eindelijk een datum. Op twee januari stond de operatie gepland. Dit gaf een klein beetje rust. De periode tussen kerst en oud/nieuw is voor de meeste mensen een gezellige tijd. Veel mensen zijn dan ook vrij van hun werk en nemen het er lekker van. Voor mij was deze tijd een onhoudbare situatie en een complete ramp. Ik slikte inmiddels naast paracetamol ook diclofenac om de pijn enigszins onder controle te houden. Op dit idee was ik zelf gekomen. Ik moest toch iets proberen om het vol te kunnen houden. Ik had de huisartsenpost wel kunnen bellen en een spoedoperatie kunnen ondergaan, maar dat vond ik toch riskant. De bezetting van de artsen is minimaal in de kerstvakantie en ik was bang dat ik dan misschien naar een ander ziekenhuis moest en daar weten de artsen verder niks van mij. Alle bijzonderheden waren daar niet besproken tijdens een pre-operatief gesprek en ik had ook een vragenlijst over mijn lichamelijke toestand e.d. ingevuld. Alles was goed voorbereid voor de operatie. In de tijd naar de operatie toe was er af en toe een dag dat het wat beter ging. Maar over het algemeen was het echt niet te doen. Ik wist niet hoe ik moest zitten, liggen en lopen. Vooral het opstaan ’s morgens was verschrikkelijk, omdat de pijn niet te harden was. Op een gegeven moment nam ik een boterham en een pot pindakaas mee naar bed, zodat ik ’s morgens gelijk in bed kon eten en pijnstillers kon innemen. Omdat het gezwel op mijn blaas drukte moest ik ’s morgens wel nodig naar het toilet, dus kon ik niet te lang wachten met opstaan. Dit doordachte plannetje hielp dus ook niet echt. Als ik eraan terug denk, krijg ik het weer spaans benauwd. 🙄 Ik ben zo opgelucht dat deze momenten verleden tijd zijn.

De operatie…

Toen ging mijn wekker om kwart voor vijf in de ochtend, zodat ik nog even tijd had om wat te drinken. Ik moest twee uur van tevoren nuchter zijn voor de opname. Om zeven uur werd ik in het ziekenhuis verwacht en de operatie stond gepland om acht uur in de ochtend. We reden tegen kwart voor zeven het parkeerterrein op. Ik dacht dat loopt allemaal gesmeerd totdat we bij de bloedafname aankwamen. Ik moest eerst nog een keer bloedprikken om mijn bloedgroep goed te kunnen bepalen. Dit was nodig voor het geval dat er een bloedtransfusie nodig zou zijn, als ik teveel bloed zou verliezen tijdens de operatie. Maar de deuren van het lab gingen niet open door een elektrische storing. Tegen tien over zeven kwam een medewerker alle wachtenden vertellen dat we nog even rustig konden gaan zitten, omdat dit nog wel even kon gaan duren. Alsof ik nog geen stress genoeg had. Aan adrenaline had ik dus geen gebrek. Ik had geen rust om te gaan zitten en bleef ook dichtbij de deur staan. De andere wachtenden die er stonden bleven ook staan en ik had nog een korte woordenwisseling met enkelen over dit spektakel. Daarna ging alles in een razend tempo en voordat ik het goed kon beseffen lag ik al op een bed klaar bij de operatiekamer. Op de klok aan de wand kon ik zien dat het net kwart voor acht was geweest en moest dus nog even wachten. Dat ‘even’ duurde nog wel lang. Ik kan me er niet veel van herinneren en dat is maar goed ook. Na het inbrengen van de epiduraal katheter in mijn rug in zithouding mocht ik weer komen liggen en vanaf dat moment weet ik niets. Op de uitslaapkamer na het openen van mijn ogen werd gevraagd of ik een ijsje wilde. 😋 Het eten daarvan weet ik nog wel, maar een kaal stokje kan ik mij niet herinneren. Evenmin als de rit naar de verpleegafdeling. Dat is wel een hele vreemde gewaarwording want ineens was ik weer terug op de plek waar rond half acht in die ochtend enkele voorbereidingen voor de operatie waren uitgevoerd door een verpleegkundige. Dat besef had ik heel even rond half elf toen ik een fractie van een seconde een blik op de klok aan de wand heb gericht. Plotseling stond mijn echtgenoot aan mijn bed, maar toen was het ook zeker alweer een uur later. Gelukkig was de operatie achter de rug.